Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działaś prawidłowo. Dowiedz się więcej. Zamknij komunikat
Wyszukiwarka

Tętniak aorty brzusznej

Aorta jest główną tętnicą w ciele człowieka doprowadzającą krew z serca do większości narządów. Tętniakiem określamy odcinkowe poszerzenie jej światła, które grozi pęknięciem - przerwaniem ściany naczynia. W przypadku pęknięcia tętniaka aorty brzusznej śmiertelność jest bardzo wysoka i waha się w granicach 80-90%.. 

Powstawanie tętniaków aorty brzusznej nie jest znane, często występowanie tętniaków łączone jest z miażdżycą, procesy zapalne w obrębie tętnic, urazy oraz uwarunkowane genetycznie choroby tkanki łącznej (kolagenozy).

Nawet ¾ chorych nie zgłasza żadnych dolegliwości. Najczęściej zgłaszane objawy to: przewlekłe bóle/pobolewania brzucha, niekiedy promieniujące do okolicy lędźwiowo-krzyżowej (pleców), pachwin, kończyn dolnych, niektórzy chorzy zgłaszają uczucie tętnienia w okolicy pępka (zwłaszcza osoby szczupłe).

Badania obrazujące tętniaki aorty brzusznej to:

  • Ultrasonografia – podstawowe badanie diagnostyczne, nieobciążające pacjenta, szybkie i skuteczne w wykrywaniu tętniaków
  • Tomografia komputerowa – (angio-TK) badanie z podaniem środka cieniującego, bardzo dokładnie obrazujące morfologię tętniaka. Konieczne w przypadku leczenia wewnątrznaczyniowego przy użyciu protezy wewnątrznaczyniowej-stentgraftu. Badanie pozwala na wybór odpowiedniego stentgraftu.
  • Arteriografia – badanie inwazyjne, polegające na podaniu środka cieniującego poprzez cewnik wprowadzony do aorty brzusznej przez tętnicę udową nakłutą w pachwinie.

Sposoby leczenia

1) Zachowawcze – ma na celu zahamowanie powiększania się tętniaka głównie poprzez normalizację ciśnienia tętniczego krwi. Możliwe tylko u chorych z tętniakami aorty o średnicy poniżej 5cm. Chorzy ci podlegają stałym badaniom kontrolnym (ultrasonograficznym) co 3-6 miesięcy w zależności od wymiaru tętniaka.

Leczenie operacyjne: zarówno metodą chirurgiczną jak i wewnątrznaczyniową
stosowane jest u chorych z tętniakami o średnicy powyżej 5cm. Niekiedy zabiegi wykonuję się u pacjentów z mniejszymi tętniakami w przypadkach ich szybkiego powiększania się w krótkim czasie.

2) Chirurgiczne – polega na wycięciu tętniaka i wszyciu protezy naczyniowej. Stosuję się protezy proste lub rozwidlone. Przyszytą do zdrowych odcinków aorty protezę obszywa się pozostałością ściany tętniaka. Po zabiegu wskazana jest okresowa kontrola ze względu na możliwość powstawania tętniaków zarówno powyżej/poniżej jak i w miejscach zespolenia z aortą

Tętniak mózgu

Mózg składa się z komórek i naczyń krwionośnych, które zaopatrują je w tlen i składniki odżywcze. Udar oznacza każdą chorobę, która prowadzi do śmierci komórek mózgu. Udar może wywoływać różnego typu objawy kliniczne, w zależności od tego której części mózgu dotyczy. Niektóre rejony mózgu mogą ulec całkowitemu wyłączeniu bez wystąpienia żadnych objawów klinicznych. W innych częściach mózgu, ważnych czynnościowo, nawet niewielkie zaburzenie ukrwienia prowadzi do poważnych zaburzeń, takich jak ślepota, trudności w mówieniu, niedowład połowiczy lub nawet do śmierci.

Większość udarów spowodowana jest zamknięciem naczynia mózgowego lub przerwaniem ciągłości jego ściany (pęknięciem) prowadzącym do wynaczynienia się krwi. W przypadku zamknięcia naczynia, część mózgu przez nie zaopatrywana nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu i substancji odżywczych. Gdy stan taki utrzymuje się zbyt długo dochodzi do śmierci komórek i tzw. udaru niedokrwiennego mózgu. Jednak, gdy zamknięcie naczynia nie trwa długo, nie prowadzi do śmierci komórek, lecz tylko do wystąpienia krótkotrwałych, przemijających objawów neurologicznych utrzymujących się przez kilka minut lub godzin, objawy takie nazywa się przemijającymi atakami niedokrwiennymi. Komórki zdrowe otaczające chore miejsce mogą czasami przejąć ich funkcję, dlatego właśnie u niektórych chorych z udarem dochodzi całkowitego lub częściowego wycofania się objawów klinicznych.

Krwotok mózgowy stanowi kolejną częstą przyczynę wystąpienia udaru. Krwotok spowodowany jest wynaczynieniem się krwi do mózgu na skutek choroby naczynia, którą może być tętniak.

Tętniakiem nazywa się nieprawidłowe uwypuklenie na zewnątrz ściany naczynia tętniczego. Uwypuklenie może dotyczyć pełnego obwodu ściany naczynia na pewnym jego odcinku lub może występować w formie worka wychodzącego z niewielkiej części ściany naczynia. Tętniak może wytworzyć się na każdej tętnicy ludzkiego organizmu, lecz tylko tętniaki naczyń mózgowych odpowiedzialne są za wystąpienie udaru. Jeżeli worek tętniaka pęknie krew dostaje się do tkanki mózgowej lub do przestrzeni ściśle przylegającej do niego nazywanej przestrzenią podpajęczynówkową. Pierwszym objawem krwawienia jest „najgorszy w życiu” ból głowy, po którym następują nudności i wymioty. Często występuje także podwójne widzenie, sztywność karku lub utrata przytomności.

„Tętniakowe” krwawienie podpajęczynówkowe uznane jest za stan wymagający nagłej pomocy medycznej. Leczenie chorych z „tętniakowym” krwawieniem podpajęczynówkowym polega na zapobieżeniu wystąpienia skurczów naczyniowych, zapewnieniu ciągłego jak najlepszego przepływu krwi przez naczynia, w których taki skurcz wystąpił, a w końcu na wyłączeniu tętniaka z krążenia, tak by zapobiec powtórnemu krwawieniu.

Badanie arteriograficzne (inaczej naczyniowe) jest badaniem diagnostycznym wykonywanym najczęściej przez radiologa w pracowni angiograficznej, przy użyciu promieni Roentgena. Celem badania jest określenie przyczyny udaru oraz ustalenie możliwych do zastosowania metod leczenia. Cienka plastikowa rurka nazywana cewnikiem jest wprowadzana do układu tętniczego najczęściej przez tętnicę udową, którą nakłuwa się w okolicy prawej pachwiny. Przez cewnik podawany jest wodny roztwór soli jodu („kontrast”), który widoczny jest w promieniach Roentgena. Badanie angiograficzne pozwala na dokładne zlokalizowanie tętniaka, ukazanie jego kształtu i rozmiarów oraz określenie naczynia, z którego wychodzi. Na podstawie wszystkich tych informacji o chorobie lekarz podejmuje decyzję o rodzaju leczenia jakie powinno być zastosowane.

Tętniaki mogą być leczone na drodze operacji chirurgicznej (dojście na zewnątrz naczynia) lub na drodze embolizacji wewnątrznaczyniowej (dojście od wnętrza naczynia). Operacja neurochirurgiczna wymaga otworzenia pokrywy czaszki w celu wprowadzenia instrumentów chirurgicznych. Celem operacji jest wyłączenie worka tętniaka z krążenia przez zamknięcie szyi tętniaka specjalnym zaciskiem. Jeżeli w worku tętniaka znajduje się skrzeplina założenie klipsa zapobiega jej przemieszczeniu się do światła tętnicy, porwaniu przez prąd krwi i spowodowaniu udaru.

W odróżnieniu od operacji neurochirurgicznej leczenie na drodze wewnątrznaczyniowej przeprowadzane jest w pracowni angiograficznej za pomocą cewników podobnych do tych używanych w trakcie arteriografii. Poprzez cewnik worek tętniaka jest wypełniany materiałem embolizacyjnym („spirale” platynowe), co zapobiega wpływaniu krwi do jego wnętrza. Technika leczenia tego rodzaju nazywa się embolizacją.

Zabieg wewnątrznaczyniowej embolizacji tętniaka jest wykonywany przez neuroradiologa lub neurochirurga.

Na zabieg embolizacji chorzy przyjmowani są w dniu poprzedzającym zabieg, rano w dniu zabiegu lub mogą być hospitalizowani dużo wcześniej przed zabiegiem. Chory od północy przed zabiegiem nie może przyjmować pokarmów. Zabiegi embolizacji tętniaków przeprowadzane są najczęściej w znieczuleniu ogólnym, a w wyjątkowych przypadkach w znieczuleniu miejscowym. Czas trwania zabiegu wynosi kilka godzin, jednak najczęściej trudno go dokładnie określić, dlatego też rodzina chorego nie powinna niepokoić się wydłużonym czasem jego trwania.

Po zakończeniu zabiegu chory powinien pozostać w pozycji leżącej na plecach przez około 8 godzin. Pozwala to na zabliźnienie się rany po nakłuciu tętnicy udowej. Chory pozostaje w szpitalu przez co najmniej jedną dobę przed powrotem do domu.

Zabieg embolizacji nie leczy miejsc w tkance mózgowej dotkniętych udarem (nie odwraca skutków udaru). Ma on na celu zapobieżenie wystąpienia powtórnego krwawienia i uszkodzenia innych rejonów mózgu. Chory, u którego wystąpił ciężki udar mózgu może wymagać stałej opieki medycznej nawet po udanym zabiegu embolizacji tętniaka.

W okresie kilku miesięcy od zabiegu, większość chorych powinna mieć wykonane kontrolne badanie angiograficzne.

Tętniak jest zwykle efektem zaburzonego przepływu krwi w tętnicy. Krew uderzając w ścianę naczynia powoduje jego uwypuklenie w tym miejscu. Proces tworzenia się tętniaka trwa latam. Rzadkimi przyczynami powstawania tętniaków są choroby, które osłabiają ścianę tętnicy. W większości przypadków tętniak jest chorobą samodzielną.

MALFORMACJA TĘTNICZO-ŻYLNA

Malformacją tętniczo-żylną (naczyniakiem) nazywa się kłąb patologicznych naczyń łączących tętnice i żyły. Przetoką tętniczo-żylną jest nieprawidłowe, bezpośrednie połączenie tętnicy i żyły.

Naczynie tętnicze przebiega przez tkankę mózgową w kierunku obszaru, który unaczynia. Wielokrotnie dzieli się dychotomicznie (na dwa) zanim przemieni się w sieć cienkich naczyń zwanych włośniczkami, bowiem ich średnica jest równa średnicy pojedynczej komórki krwi, około 1/5 grubości ludzkiego włosa. Dzięki włośniczkom tlen i składniki odżywcze są przekazywane komórkom mózgowym. Z powodu wielkiej liczby włośniczek oraz małej średnicy prąd krwi w ich wnętrzu jest bardzo słaby, a ciśnienie bardzo niskie.

Naczyniaki tętniczo-żylne są nieprawidłowymi połączeniami pomiędzy tętnicami a żyłami, z pominięciem naczyń włośniczkowych. W naczyniaku, w obrębie tych połączeń krew płynie pod wysokim ciśnieniem, z dużą prędkością, co uniemożliwia przekazanie komórkom mózgowym tlenu, który ze sobą niesie. Naczyniaki mogą być przyczyną wielu różnorodnych problemów, dwa najczęściej spotykane to: (1) pęknięcie jednego z naczyń powodujące udar krwotoczny; (2) ucisk na przylegającą tkankę mózgową, którego skutkiem są napady padaczkowe. Jeżeli zachodzi podejrzenie występowania naczyniaka lekarz może zalecić wykonanie arteriografii.

Naczyniaki mogą być leczone od zewnątrz na drodze operacji neurochirurgicznej lub radiochirurgii bądź od wewnątrz światła naczynia przy użyciu wewnątrznaczyniowej embolizacji.

Operacja neurochirurgiczna wymaga otworzenia pokrywy czaszki w celu wprowadzenia instrumentów chirurgicznych. Naczyniak jest usuwany, a naczynia go zaopatrujące zamykane.

Pomimo nazwy, radiochirurgia nie wymaga zastosowania instrumentów chirurgicznych. Zabieg polega na naświetleniu nieprawidłowych naczyń skupioną wiązką promieni, co prowadzi do ich zaniku i zastąpienia tkanką bliznowatą. Najlepsze efekty leczenia radiochirurgią odnotowuje się w przypadkach naczyniaków małych i takich, w których połączenia między tętnicami a żyłami są niewielkie.

W leczeniu naczyniaków mózgu, bez potrzeby otwarcia pokrywy czaszki, stosowana jest wewnątrznaczyniowa embolizacja. Zabieg przeprowadzany jest w pracowni angiograficznej za pomocą cewników podobnych do tych używanych w trakcie arteriografii. Poprzez cewnik gniazdo naczyniaka jest wypełniane materiałem embolizacyjnym (wyróżnia się wiele rodzajów tych materiałów), co zapobiega wpływaniu krwi do jego wnętrza. Zabieg wewnątrznaczyniowej embolizacji jest zwykle wykonywany przed planowaną operacją neurochirurgiczną, by zmniejszyć krwawienie śródoperacyjne i w ten sposób uczynić operację krótszą i bezpieczniejszą. Embolizacja może być także wykonywana przed radiochirurgią, by zmniejszyć rozmiary naczyniaka, który im mniejszy tym skuteczniej reaguje na naświetlania. W niektórych przypadkach naczyniak może być wyleczony tylko przy pomocy zabiegu embolizacji.

Zabieg wewnątrznaczyniowej embolizacji naczyniaka jest stosunkowo nową techniką leczniczą wymagającą od lekarza specjalnego przygotowania profesjonalnego. Zabieg jest wykonywany przez neuroradiologa lub neurochirurga, którzy przeszli właściwe przeszkolenie, które trwa od jednego roku do trzech lat.

Na zabieg embolizacji chorzy przyjmowani są w dniu poprzedzającym zabieg, rano w dniu zabiegu lub mogą być hospitalizowani dużo wcześniej przed zabiegiem. Chory od północy przed zabiegiem nie może przyjmować pokarmów. Zabiegi embolizacji naczyniaków przeprowadzane są najczęściej w znieczuleniu ogólnym, a w wyjątkowych przypadkach w znieczuleniu miejscowym. Czas trwania zabiegu wynosi kilka godzin, jednak najczęściej trudno go dokładnie określić, dlatego też rodzina chorego nie powinna niepokoić się wydłużonym czasem jego trwania.

Po zakończeniu zabiegu chory powinien pozostać w pozycji leżącej na plecach przez około 8 godzin. Pozwala to na zabliźnienie się rany po nakłuciu tętnicy udowej. Chory pozostaje w szpitalu od 1 do kilku dób przed powrotem do domu. Dłuższy pobyt chorego w szpitalu jest uzależniony od stanu klinicznego.

W niektórych przypadkach wymagane jest przeprowadzenie wielu zabiegów embolizacji, by całkowicie lub w jak największym stopniu wyłączyć naczyniaka z krążenia, w celu umożliwienia przeprowadzenia skutecznego leczenia na drodze radiochirurgii lub operacji neurochirurgicznej. Chorzy, którzy po zabiegu embolizacji kontynuują leczenie na drodze operacji pozostają w szpitalu, zabieg wykonywany jest w ciągu następnych kilku dni.

Należy pamiętać, iż ani zabieg embolizacji ani radiochirurgia lub operacja nie leczą miejsc w tkance mózgowej dotkniętych udarem (nie odwracają skutków udaru). Embolizacja ma na celu zapobieżenie wystąpienia powtórnego krwawienia i uszkodzenia innych rejonów mózgu. Chory, u którego wystąpił ciężki udar mózgu może wymagać stałej opieki medycznej nawet po udanym zabiegu embolizacji naczyniaka lub jego operacji.

Większość chorych leczonych na drodze embolizacji lub/i radiochirurgii, w okresie kilku miesięcy od zabiegu, powinna mieć wykonane kontrolne badanie angiograficzne.

 

materiały ze strony

http://radiologia-zabiegowa.pl/index.php?s=glowna

Zakład Radiologii Zabiegowej i Neuroradiologii w Lublinie

  • ZAWSZE STAWIAMY NA JAKOŚĆ !
  • POSTAW NA SWOJE ZDROWIE!
  • WYBIERZ PROFESJONALNĄ OBSŁUGĘ MEDYCZNĄ ASKLEPIOS

© Copyright Asklepios. Realizacja: Zdzislowicz.pl - Tworzenie stron internetowych